W 1948 r. wprowadzono w życie system zasiłków rodzinnych, podobnie jak to miało miejsce w tym czasie w wielu innych krajach europejskich. System ten nie miał na celu zadań pronatalistycznych, a jedynie sprawiedliwy podział dochodu w stosunku do obciążeń rodzinnych bez naruszenia hierarchii i proporcji płac. Szczególnie ważny był dla środowiska robotniczego, a zwłaszcza dla górników i hutników, którzy mieli liczniejsze rodziny niż inni pracownicy, a których żony nie pracowały zawodowo. Po wojnie w wielu zbiorowych układach pracy dla zakładów gospodarki uspołecznionej przewidywano dodatki rodzinne do wynagrodzeń. Przy obiektywnie niskich płacach w okresie powojennej odbudowy kraju miały one istotne znaczenie. Ostatecznym powodem przekształcenia dodatków rodzinnych w zasiłki ubezpieczenia rodzinnego było zniesienie systemu kartkowego. Ogółem wydatki na zasiłki rodzinne w 1949 r. wyniosły 11% funduszu płac, średnia wysokość zasiłku stanowiła zaś 26% przeciętnej płacy brutto. Od tego czasu rola zasiłku w kształtowaniu warunków bytu coraz bardziej malała. Zasiłkami objęto wszystkie rodziny pracownicze, od momentu narodzenia pierwszego dziecka.
kasy fiskalne poznań pracuj e-faktura