Główne zmiany nastąpiły w stosunku do świadczeń długookresowych. W latach 1950-1954 zniesiono odrębne systemy emerytalne pracowników państwowych i samorządowych oraz banków i monopoli państwowych istniejące przed wojną (z wyjątkiem kolei). Tym samym zlikwidowano nieuzasadnione w nowych warunkach rozproszenie i zróżnicowanie. W związku z rolą górnictwa węglowego w gospodarce narodowej i jego zasadniczym znaczeniem dla bilansu handlowego kraju, stosownie do oceny skali trudności pracy i zgodnie z tradycją, przyznano górnikom wyższe świadczenia ubezpieczeniowe niż pozostałym pracownikom. Karta Górnika z 1949 r. podwyższała wysokość emerytur i obniżyła wiek emerytalny z 60 do 55 lat, jak również podwyższyła zasiłki ubezpieczenia chorobowego. W 1950 r. zlikwidowano wywodzące się z czasów zaborów kasy brackie, stanowiące formę ubezpieczenia wzajemnego górników. Wypłatę należnych świadczeń przejął ZUS, a w 1957 r. uregulowano kompleksowo ich uprawnienia emerytalne. Wypłacano wówczas 119 tyś. rent górniczych.
Praca magento instrukcja wirtualne biuro