Składka płacona przez zakłady pracy, zarówno uspołecznione, jak i nieuspołecznione, została utrzymana. Zmieniła jednak swój charakter, przekształcając się w rodzaj podatku od zatrudnienia, który wpływał jako dochód do budżetu państwa i nie był powiązany z wydatkami na świadczenia ubezpieczeniowe. W związku z tym w 1951 r. przyjęto w sposób pozaustawowy zasadę o podstawowym znaczeniu, mówiąca, że o uprawnieniach ubezpieczonego decyduje udowodniony okres zatrudnienia, a nie fakt zgłoszenia do ubezpieczenia i okres opłacania składki. Przyjęcie tej zasady otworzyło możliwość uzyskania w tym czasie świadczeń emerytalno-rentowych wielu robotnikom. Zmieniło również charakter samego ubezpieczenia, zbliżając go do form zaopatrzenia społecznego. W konsekwencji w 1952 r. uproszczono ustalanie wysokości składek; nie robiono tego indywidualnie w stosunku do poszczególnych pracowników, ale globalnie w zależności od wysokości wypłat z osobowego funduszu płac. Zatrudnienie w gospodarce uspołecznionej przekroczyło w 1950 r. 93% ogółu pracowników. Tym samym składka stała się jedynie elementem rozrachunku w jednolitej gospodarce państwowej. Jednocześnie wzrost liczby ubezpieczonych do ponad 5 min spowodował konieczność dalszego uproszczenia administracji ubezpieczenia.
Hestia ubezpieczenia biuro rachunkowe poznań karty plastikowe