W celu zapewnienia realności roszczeniowego charakteru świadczeń z ubezpieczenia społecznego oraz usprawnienia postępowania powołano w 1946 r. sądownictwo ubezpieczeń społecznych. Dokonano tego na podstawie znowelizowanej ustawy z 1939 r., która przed wybuchem wojny nie zdążyła wejść w życie. Pierwszą instancją były okręgowe sądy ubezpieczeń społecznych, których początkowo powołano osiem, a drugą i ostatnią instancję stanowił Trybunał Ubezpieczeń Społecznych. W związku z przejęciem w 1955 r. przez związki zawodowe ubezpieczenia zasiłkowego kompetencje tych sądów ograniczono do świadczeń emerytalno-rentowych. Było to szczególne sądownictwo administracyjne, ponieważ w postępowaniu przed sądem jedną ze stron w każdej sprawie spornej był zawsze odpowiedni organ ubezpieczenia społecznego, który wydał decyzję. Aż do czasu powołania w 1980 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego było to jedyne w Polsce Ludowej sądownictwo administracyjne. Sędziowie tego pionu sądowego, powoływani podobnie jak w sądach powszechnych rozpatrujących sprawy cywilne i karne, byli niezawiśli i przy rozstrzyganiu spraw podlegali tylko ustawom. Gwarantowało to bezstronność rozpatrzenia zaskarżonej decyzji organu ubezpieczenia społecznego.
Konsolidacyjne Kredyty projekty domów chwilówki