Już w 1944 r. zrezygnowano z pobierania dopłat od ubezpieczonych za porady lekarskie i lekarstwa. W organizacji lecznictwa istniało jednak znaczne zróżnicowanie. Porady lekarskie były udzielane przez: przydzielonego lekarza domowego, lekarza wybieranego przez pacjenta, a także podczas leczenia ambulatoryjnego. W 26 ubezpieczalniach stosowano system lekarza domowego, w 19 system mieszany, a w 10 pokrywano koszty leczenia przy wolnym wyborze lekarza. Koszty leczenia pokrywało ubezpieczenie chorobowe, wypadkowe oraz emerytalne, każde w zakresie swego działania, co wymagało dokonywania odpowiednich rozliczeń. Od l944 r. opiekę leczniczą bez ograniczeń uzyskali również emeryci i renciści oraz ich rodziny. W 1949 r. rozszerzono uprawnienia do leczenia w okresie zatrudnienia. Lecznictwo podlegało nadal poszczególnym ubezpieczalniom, z których każda organizowała je we własnym zakresie. Stąd wynikała jego różnorodność. Rozproszenie środków w lecznictwie występowało jednak na większą skalę. W 1947 r. funkcjonowało 690 szpitali, w tym tylko 33 szpitale ubezpieczeń społecznych i 434 samorządu terytorialnego, oraz 879 ośrodków zdrowia, w tym 344 na wsi. Bezpłatne były w nich dla wszystkich mieszkańców kraju porady i akcja profilaktyczna w zakresie walki z chorobami zakaźnymi i społecznymi, opieka nad matką i dzieckiem, pomoc położnicza i w nagłych wypadkach, a także opieka zdrowotna nad szkołami.
kredyt samochodowy parkiet konto dla firm