Inaczej przedstawiała się sprawa świadczeń długookresowych, czyli emerytur i rent, na które wpływ miały zmiany wartości pieniądza, cen i kosztów utrzymania. Formalnie obowiązywały nadal przedwojenne przepisy, korygowane jednak w drodze pozaustawowej. W ten sposób w 1946 r. złagodzono warunki nabywania praw do rent wdowich. Podniesiona została również górna granica wieku uprawniającego do rent sierocych po robotnikach. Stopniowo do 1947 r. zniwelowano różnice w wysokości świadczeń z ubezpieczenia emerytalnego robotników i pracowników umysłowych. Pochodzące z okresu przedwojennego warunki nabywania praw do rent były bardzo liberalne. W odniesieniu do robotników wymagano 200 tygodni pracy w ciągu ostatnich 10 lat, z czego 50 tygodni w ciągu ostatnich 3 lat przed powstaniem inwalidztwa lub osiągnięciem wieku emerytalnego, a dla pracowników umysłowych 60 miesięcy. Uzyskanie renty inwalidzkiej dla robotnika następowało przy utracie 2/3 zdolności do jakiejkolwiek pracy, a dla pracownika umysłowego przy utracie 50% zdolności do wykonywania zawodu. Emerytury i renty były jednak znikomo niskie. Nie zapewniały warunków egzystencji. Pewne większe zmiany wprowadzono w 1949 r. Polegały one na podwyżce wysokości emerytur i rent. Wprowadzono również dodatkową podwyżkę przysługującą pracującym po wyzwoleniu kraju w 1944 r.
akcesoria biurowe wielkopolski oddział wody zmiany w VAT