W tym stosunkowo długim okresie system zasiłków był stabilny. Zmiany dotyczyły niektórych elementów. W zakresie świadczeń krótkookresowych w celu aktywizacji zawodowej kobiet w okresie przyspieszonej industrializacji kraju w 1954 r. przyznano robotnicom prawo do zasiłku chorobowego przez okres do 30 dni w roku z powodu konieczności opieki nad chorym dzieckiem. Rok później uprawnienie to rozszerzono na ojców. Jednocześnie pracownicom umysłowym przyznano prawo do wynagrodzenia za taki okres. W tym samym roku zasiłek chorobowy przyznano od pierwszego dnia choroby, niezależnie od długości jej trwania. Pozaustawowo od 1950 r., a ustawowo od 1963 r. wyodrębniono zasiłek dla nosicieli choroby zakaźnej pod nazwą zasiłku zdrowotnego. W związku ze zwiększeniem się absencji chorobowej nastąpił wzrost wydatków na zasiłki. Absencja osiągnęła w 1957 r. 88,2 dni na 100 ubezpieczonych, z tego powodu w 1958 r. wprowadzono limitowanie wydatków na zasiłki chorobowe. Państwowe i spółdzielcze zakłady pracy zatrudniające ponad 50 pracowników otrzymywały limit wydatków na zasiłki chorobowe. W razie przekroczenia limitu miały obciążać nimi swój fundusz płac i kosztów własnych. Limitowanie to miało na celu skłonienie zakładów do wzmożenia nadzoru nad dyscypliną pracy, zwrócenie uwagi na stan zdrowotny załóg i na warunki bhp, pozbawienie zakładów korzyści, jakie uzyskiwały wskutek wypłaty zasiłków zamiast wynagrodzenia za pracę. Oprócz tego wzmożono nadzór nad orzecznictwem lekarskim oraz wykorzystywaniem zwolnień przez pracowników.
maszty flagowe rpg online targi mieszkań