W pozostałych krajach Europy w okresie międzywojennym uległy rozbudowie piony zabezpieczenia: na starość, w razie inwalidztwa lub śmierci żywiciela. Do końca tego okresu prawie wszystkie państwa europejskie organizowały to zabezpieczenie za pomocą technik ubezpieczeniowej lub zaopatrzeniowej. Przymusowe ubezpieczenie na starość i na wypadek inwalidztwa wprowadzono we Włoszech, w Hiszpanii (tylko emerytalne) i Holandii w 1919 r., w Belgii i Bułgarii w 1924 r., w Polsce i Portugalii w 1933 r., w Grecji w 1934 r., w Jugosławii w 1937 r. We Francji opór przeciwko wprowadzeniu ubezpieczenia emerytalnego był bardzo znaczny. Uchwalona w 1928 r. ustawa została przed jej wejściem w życie znowelizowana w 1930 r. Przewidywała emerytury w wysokości skalkulowanej na podstawie średnich zarobków z całego życia. W Austrii wprawdzie w 1927 r. wskutek trudnej sytuacji politycznej uchwalono ustawę o emeryturach dla robotników, ale jej wejście w życie odłożono do czasu lepszej koniunktury gospodarczej, wprowadzając tylko zapomogi dla potrzebujących pomocy w wieku powyżej 60 lat. Charakterystyczna dla modelu zaopatrzeniowego zmiana nastąpiła w Wielkiej Brytanii w 1925 r. Ustaliła ona równą, zryczałtowaną i wypłacana co tydzień emeryturę na niskim poziomie dla osób w wieku od 65 do 70 lat.
pompy ciepła PKO BP Kredyty gotówkowe