W pierwszych latach po drugiej wojnie światowej wysokość składki wynosiła 3,7-10,7% wypłat na wynagrodzenia. Z funduszów ubezpieczeniowych były finansowane sanatoria administrowane przez związki zawodowe, a nie przez służbę zdrowia. W1937 r. pozostawiono związkom zawodowym sprawę zasiłków, wypłatę rent powierzono zaś administracji państwowej. Ten dualizm administracji ubezpieczeń występował do lat dziewięćdziesiątych. Składka zakładów pracy została przeznaczona na wypłatę zasiłków, renty zaś finansowano z budżetu państwa. Również w 1937 r. budżet państwa przejął od budżetu ubezpieczeń finansowanie przedszkoli, żłobków i niektórych innych świadczeń. Kołchoźnicy nie zostali objęci systemem ubezpieczenia społecznego. Natomiast w 1935 r. wydano przepisy ustalające, że ogólne zebranie członków kołchozu określa fundusz pomocy na wypadek ich niezdolności do pracy w wysokości do 2% globalnej produkcji. Określono ponownie zasady działania kas wzajemnej pomocy w kołchozach, które ustalono poprzednio w 1932 r. Działalność kas oparta była na wpłatach ich uczestników i ewentualnych dotacjach kołchozu lub państwa na rzecz sierot. Kasy również udzielały swym członkom pożyczek. Niezależnie od ubezpieczenia została zorganizowana państwowa służba zdrowia poprzez terenową sieć placówek zdrowia oraz przy zakładach pracy.
Inspektor nadzoru team building Kredyty samochodowe