Rozbudowany przez organy publiczne system opieki społecznej miał w Danii długą tradycję. W 1849 r. konstytucja przyznawała prawo do pomocy społecznej każdej osobie, która nie była zdolna do zapewnienia środków utrzymania dla siebie i swojej rodziny, jeśli spełniała odpowiednie warunki. W 1891 r. wprowadzono system stałych zapomóg wypłacanych zazwyczaj w jednakowej zryczałtowanej wysokości wszystkim starcom, którzy nie mieli środków do życia. Był to jeszcze nadal system opieki społecznej, ponieważ przyznanie tych zapomóg należało do organów publicznych i nie przysługiwało o nie roszczenie prawne, którego realizacji mógłby dochodzić zainteresowany na drodze określonej prawem. Niemniej jednak stanowiły one pierwsze świadczenia typu rent socjalnych dla ludzi starych, wypłacane ze środków publicznych. Warunkiem ich otrzymania był wiek uniemożliwiający zatrudnienie oraz brak dochodów z innych źródeł. Zasadniczą zmianę w tym systemie wprowadzono dopiero po pierwszej wojnie światowej - w 1922 r., a więc później niż w Wielkiej Brytanii. Reforma polegała na tym, że rentom nadano charakter roszczeniowy. Przekształcono więc rozpatrywaną zapomogę w rentę, której mógł się domagać każdy, kto spełniał warunki ustalone prawem. Tym samym system opieki społecznej przekształcono w system zaopatrzenia społecznego. Renty wypłacane były wszystkim potrzebującym w jednakowej zryczałtowanej wysokości, w zależności od płci i stanu cywilnego, w niewielkim stopniu pokrywającej niezbędne koszty utrzymania. Renty ulegały odpowiedniemu zmniejszeniu, jeśli otrzymujący uzyskiwał dochody z innych źródeł. W tym systemie rent nie pobierano żadnych składek ani opłat. Były one finansowane, co charakterystyczne dla krajów o rozwiniętej tradycji samorządu terytorialnego, wspólnie przez państwo i gminy. Uregulowanie kwestii rent inwalidzkich podjęto dopiero w 1921 r.
praca Szczecin TFI Zapraszamy do zapoznania się z korzystną wymianą walut w kantorach Dukat - kantor Szczecin