Szczególnie charakterystycznym rysem dla rozwoju ubezpieczenia społecznego w okresie powojennym w Europie jest jego rozszerzanie na pozapracownicze grupy zawodowo czynnych. W Polsce rozpoczęło się ono w 1962 r. objęciem członków rolniczych spółdzielni produkcyjnych ubezpieczeniem emerytalno-inwalidzkim oraz wprowadzeniem możliwości przekazywania gospodarstw przez rolników indywidualnych państwu w zamian za rentę. Uzyskiwanie rent przez rolników indywidualnych za przekazane gospodarstwa nie stanowiło formy ubezpieczenia społecznego, nie mogło też być traktowane jako kupno ubezpieczenia osobowego. Było natomiast środkiem realizacji przez państwo polityki rolnej dążącej do właściwego i wydajnego zagospodarowania gruntów rolnych. Element zabezpieczenia społecznego w formie rent był już wykorzystywany w ograniczonym rozmiarze w innych okolicznościach, a mianowicie przejmowania mienia w związku z jego nacjonalizacją w ramach budowy nowego ustroju społeczno-ekonomicznego po wojnie. Przekazywanie gospodarstw za rentę stanowiło etap poprzedzający stworzenie systemu ubezpieczenia społecznego indywidualnych rolników.
praca zdalna kredyty hipoteczne porównanie Program do kadr