System rent typu zaopatrzeniowego, przysługujących po ukończeniu 67 lat życia, wprowadzono w Szwecji w 1913 r. Były one finansowane w części przez państwo, a w części przez specjalny podatek płatny przez każdego obywatela w wieku 15-66 lat. Renta została określona w bardzo niskiej wysokości, tak aby nie przekraczała najniższych zarobków. System ten rozwinięto w 1935 r. Ubezpieczenie chorobowe zostało zgodnie z tradycją i - podobnie jak w Danii i Norwegii - oparte na udziale w dobrowolnych subwencjonowanych przez państwo kasach chorych, które wypłacały zasiłki i pokrywały koszty leczenia. Pierwszy raz ustawę w tej mierze wydano w 1891 r. Natomiast samo lecznictwo oparte było na działalności przychodni i szpitali gmin oraz związków gmin, udzielających pomocy za niską opłatą. Podobny system zaopatrzeniowy na starość przyjęły Nowa Zelandia w 1898 r. i Australia w 1908 r. jako kraje Korony Angielskiej, w których stosunkowo wcześnie zastosowano wiele korzystnych dla pracowników rozwiązań społecznych, dotyczących czasu pracy, związków zawodowych, choć w odmienny sposób niż na kontynencie europejskim. W odniesieniu do wypadków przy pracy kraje te przyjęły angielski system rozszerzonej odpowiedzialności pracodawcy bez ubezpieczenia.
biura rachunkowe Warszawa chwilówka śruby