Do głównych problemów społecznych w Wielkiej Brytanii należała jednak kwestia bezrobotnych, których liczba na przełomie XIX i XX wieku wahała się w granicach 2-7% zrzeszonych członków związków zawodowych, tworząc nawet w najpomyślniej-szych gospodarczo latach rezerwową armię pracy, czyli dużą grupę ludzi bez środków do życia. W związku z tym w 1905 r. wydano ustawę o bezrobotnych, nakazującą gminom przedsięwzięcie robót publicznych, przy których byliby oni zatrudnieni, i udzielenie im pomocy. W 1910 r. zorganizowano krajową scentralizowaną sieć państwowych urzędów pośrednictwa pracy, do których wpłynęło w tym roku 1,4 min zgłoszeń o pracę. Fakt ten świadczy o powadze sytuacji. W 1911 r. wydano ustawę o zasadniczym znaczeniu społecznym. Dotyczyła ona ubezpieczenia od bezrobocia oraz choroby. Ubezpieczenie od bezrobocia zostało jednak ograniczone tylko do niektórych gałęzi przemysłu i było pomyślane jako pomoc dla osób tracących przejściowo pracę. Warunki otrzymania zasiłku były wzorowane na dotychczasowej praktyce związków zawodowych. Odmowa podjęcia zatrudnienia wskazanego przez urząd pośrednictwa pracy powodowała utratę prawa do zasiłku. Wysokość zasiłków była zryczałtowana i niższa niż koszty utrzymania. Mogły być one wypłacane nie dłużej niż przez 15 tygodni. Dla sfinansowania zasiłków wprowadzono składkę płatną w równej wysokości przez robotnika i pracodawcę, a państwo dofinansowywało uzyskany fundusz o jedną trzecią. Ubezpieczenie to zostało ściśle powiązane z państwowym pośrednictwem pracy, które prowadziło administrację zatrudnienia. Było to pierwsze w skali światowej rozwiązanie tego typu i traktowano je w pewnym stopniu jako eksperyment. Wykorzystano w tym względzie technikę ubezpieczeniową, tworząc zaczątek nowego pionu świadczeń społecznych, nieznanych rozwiniętemu już wówczas niemieckiemu systemowi ubezpieczeń społecznych.
kredyt samochodowy porównanie Gpw adwokat poznań