Państwem, które jako pierwsze wprowadziło regulację dotyczącą chorób zawodowych, była Szwajcaria. W wykazie tych chorób, wydanym w Szwajcarii w 1901 r., znalazły się zatrucia różnymi substancjami oraz ospa, wąglik i nosacizna. Druga z kolei była Wielka Brytania, gdzie w ustawie o odszkodowaniach za wypadki przy pracy z 1906 r. mówi się o chorobach zawodowych. Francja wydała przepisy w tej sprawie w 1919 r., Holandia w 1921 r., Niemcy w 1925 r., Belgia i Węgry w 1927 r., Austria w 1928 r., Włochy zaś w 1929 r. Początkowo lista chorób uznanych za zawodowe była bardzo ograniczona, ale z biegiem lat ulegała w poszczególnych krajach znacznemu rozszerzeniu. Obecnie za chorobę zawodową uznaje się tylko taką, która została zamieszczona w urzędowym wykazie chorób, a świadczenia za nie są zrównane ze świadczeniami za wypadki przy pracy. W stosunku do pylicy u górników są niekiedy wydawane odrębne przepisy. Jeśli chodzi o Stany Zjednoczone Ameryki, to w latach 1911-1920 w 46 stanach wydano ustawy o rozszerzonej odpowiedzialności pracodawcy, w pozostałych trwało to jednak aż do 1948 r. Ustawy te nie obejmowały w ogóle pracowników rolnictwa, jak również często pracowników mniejszych zakładów pracy. Dopuszczały możliwość ubezpieczenia się pracodawcy, ale przymus ubezpieczenia wprowadzono tylko w siedmiu stanach. Ustawy te określały wysokość świadczeń i postępowanie przed odpowiednimi organami państwowymi, na ogół administracyjnymi.
katalog firm Praca Lublin ubezpieczenia komunikacyjne oc